کاش می شد کمی برای نابترین عشقها ارزشی قائل شویم ...
کاش از این نابسامانی روحها می گریختیم ... چقدر در خاکستری
روزگارمان غرق شده ایم .. من دلم برای لبخندهای روشن تنگ
شده من هنوز دلم می خواهد در آسمان آروزها پرواز کنم ، چقدر
سنگدلیم که دلمان را در قفس طلایی نبایدها اسیر می کنیم ... این نهایت بیرحمی است که یاد تبسمهای کوچکمان را ، خوشیها
را قاب کنیم و به دیوارهای سنگی قلبمان بیاویزیم ... |