غزل من !!!!!!!!!!

لبخندهای تو ....       

 بشارت راستین یک صبح است ...    

لبخندهایی که آفتاب را به آتش بازی و غنچه را به شکفتن وا می دارد ..

بی تو هرگز ...  

بی تو آرامم نیست .. بوسه ات دل می برد .. جان می دهد ...   

هر چه می خواهد دلم .. آن می خواهد زندگی بی تو مرا نیست ...

بجز شام سیاهی .. تو مرا پرتو مهری .. تو مرا بخت سپیدی ... 

                                                                                         ( شکوفه )

( غزل خواهر زاده شکوفه )

همه برای شفای او دعا کنیم

ندا  

دل  زکف  دادم  بدین  سودا  که  دلدارم  تو باشی

سوختم  از  غم  به  امیدی  که غمخوارم  تو باشی

پرتو   مه    را   ندادم    راه    در     کاشانۀ     خود

تا  در  این  ظلمت  سرا شمع شب  تارم  تو باشی

از تو ای رخشنده کوکب چشم آن دارم که هر شب

با   همه  دوری   فروغ   چشم  بیمارم   تو  باشی

هستی خو د را  به یک لبخند شیرین  می فروشم

خو دپسندی بین که می خواهم خریدارم  تو باشی

از  بر  من  هر  کجا  خواهی  برو  ،  آزادی  ای  دل

من    گرفتارم   نمی خواهم   گرفتارم   تو   باشی

یک جاده خاکی بود و من و تو ... و آخرین نگاههایی که به هم کردیم ...تو دست بلند کردی برای

خداحافظی ... من چندان میلی به خداحافظی نداشتم فکر می کردم که دوباره تو را خواهم دید ..

می رفتم که سفرم را در جاده غربت ادامه پیدا کند ... و تو می ماندی که  آماده شوی تا آن جاده 

را طی کنی و به جایی برسی ... بعدها فهمیدم که تو بستر جاده ای بودی که من مسافر آن بودم

و تو مسافر جایی دیگر ... تو شاید می دانستی که من به پایان جاده نخواهم رسید ...همین بود

 که مثل کودکان ، معصومانه برایم دست تکان می دادی و من با قیافه ای کاشفانه به دنبال یافتن

چیزی بودم که خودم هم نمی دانستم چیست ... تو یک جاده بودی ؛ جاده ای مسافر ... و من ..

هنگامی فهمیدم که جاده ها هم سفر می کنند که دیگر از آن دست تکان دادن فقط یک تصویر برایم

 باقی مانده بود ... و یک حس غریب ....

                                    اما از تو هیچ خبری نبود ....