مرگ می وزید و شاخه های عاطفه می شکست . شب با همۀ توان به گسترش

  سیاهی  می اندیشید . برکت از زمین رفته بود و عاشقان فرصت عاشقانۀ زندگی

  را از دست داده بودند که مردی آمد از اهالی فردا ، چراغی از جنس آفتاب در دست

  و آینه ای به وسعت حقیقت در دل ؛ راست تر از ابدیّت ایستاد و با اشارات روشن ،

  آبی ترین  سمت  آسمان را نشانمان داد  و  خود پیش تر از همه ، رخوت و سکوت 

  جاده را شکست و دل به گام هایی سپرد که بر زمین ، به ضیافت هرکجا که نباشد ، 

  می شتافتند .  مردم  نیز ، همۀ رهایی را در او یافتند  .  در متن تاریکی  چشم  به

 چشم  او  دوختند که  همۀ روشنی های غزیر را در خود نشانده  بود . مردم  ،  همۀ

 ناگفته های  خویش  را  از  زبان  او  می اندیشیدند  و  دست هایش  را ، که گرمای

  ملکوت  داشت  و با  هزار هزار  مرهم ، زخم هایشان  را  می نواخت  ، در دستهای

 روشن خود فشردند و  قطره  قطره با دریا همراه شدند .

 اقیانوس شد ؛ طوفان شد ؛ موج تا  آسمان  بالا  آمد که هزار  نشانه  از نوح داشت ،

 از طوفان به  جودی  عزّت  و  فلاح و رستگاری  همه  را  رهنمون شد . نفس عجیبی

 داشت ؛ راه  شکفتن گلها را بلد بود ؛ بلد بود همه جویبار  رابه سمت کرتهای تشنه

 هدایت کند . بلد بود بر منقار مرغکان لب فروبسته نغمه بنشاند و خوب می دانست

 چه  کند  تا  همه  خوب  بشنوند ، خوب بمانند و  در جستجوی خوبی ،  از بدترین و

شکننده ترین  حادثه ها بگذرند  .  فراخ بود که می شد سرنوشت همۀ مردم را  بر آن

نوشت .